ستون از قرنطینه: این واقعیت دردناک از دست دادن عزیزان به coronavirus

Coronavirus همه گیر به شدت طرح میتوانست به زندگی در اکثر پیش بینی نشده و غیر قابل پیش بینی از راه. در UCLA دانش آموزان و کارکنان و مدیران از اقشار مختلف جامعه هستند قابل ملاحظه ای ایران توسط شبیه احساس از دست دادن و سردرگمی و نگرانی بلکه توسط نور امید و چشم انداز است که این بیماری همه گیر آورده به خط مقدم. در “ستون از قرنطینه” Daily Bruin کارکنان و جامعه ارسالی برجسته داستان های شخصی و تجربه های که علامت این بی سابقه لحظه در ما جمعی از طول عمر.

(Andrea Grigsby/Illustrations Director)
(Andrea <url>/تصاویر مدیر)

من به یاد داشته باشید پدر بزرگ من دست ترین.

من به یاد داشته باشید او ورز خمیر ما کانتر آشپزخانه به عنوان من تماشا در tiptoes در 5 سال. من به یاد داشته باشید هنگامی که دست خود را – سالخورده با callouses که انجام شده بی سابقه – احاطه خود من راه می رفت و من از مهد کودک است. کسانی که دست به من آموخت منظور از عملیات و پر بی شماری سودوکو نمودار. آن کسانی که دست من تو را دیدم برای آخرین بار وقتی که من تعداد بازدید او 16 مارس در نهایت یادگیری دستور العمل های برای غذاهای او ساخته شده است که من خیلی دوست داشتم در حال رشد است.

بود که روز قبل از سن خوزه کالیفرنیا رفت و در countywide مستند به سرعت گسترش coronavirus. خانواده من ساخته شده این سفر به رها کردن یک جعبه N95 ماسک برای پدربزرگ و مادربزرگ من که با عمه و عمو. پدر بزرگ من بود و در حال حاضر سرفه کمی آن روز اما سرفه بود و هنوز هم فقط یک سرفه در آن زمان – و نه حکم اعدام. وقتی که من را در آغوش کشید پدر بزرگ من خداحافظی من به طور کامل اعتقاد بر این است که من او را دوباره ببینم که قرنطینه شد.

به جز روز بعد عموی من به نام و به ما گفت که یک هفته پیش زمانی که آنها ساخته شده یک سفر به لس آنجلس آنها باقی می ماند با یک دوست که فقط تست مثبت برای COVID-19. خانه من افتاد سکوت همانطور که همه ما جذب مفاهیم چه این به معنای – دو هفته دوره طولانی از خود به انزوا و یک احتمال واقعی است که ما را به از دست دادن هر دو پدربزرگ و مادربزرگ من.

اما در حالی که من انتظار می رود سنگین سکوت و ترس از من جوانتر اعضای خانواده انتظار نداشتم برای گوشی من به منفجر کردن. من دریافت متون و تماس های از عمو و عموزاده که من به طور معمول بحث به تنها یک یا دو بار در سال برای تولد و تعطیلات.

برای دو هفته آینده این بیماری همه گیر کوروناویروس خالی جهان خارج از آن همه نشاط در حالی که ناآرامی های حکومت بیش از خانواده من است.

پدربزرگ و مادربزرگ من به سرعت به بستری اورژانس در بیمارستان واشنگتن سیستم بهداشت و درمان پس از نشان دادن علائم تب و خاله و دایی که در زمان مراقبت از آنها را نیز تست شده برای ویروس. در عرض یک روز پدربزرگم آزمایش مثبت است.

چهل و هشت ساعت بعد او رو بر روی یک دستگاه تنفس مصنوعی.

این ویروس تبدیل به یک واقعیت هولناک برای خانواده من. هر به روز رسانی عموی من فرستاده خانواده ما چت گروهی دیگر شوک از اضطراب. و به عنوان تنها فرد در خانواده من با یک تلفن هوشمند من ناخواسته حامل اخبار بد. خیلی زود من خاموش همه اطلاعیه ها به جز گروه چت زیرا هر وزوز قرار داده و پدر من بر روی لبه.

پدر من نیز توسعه سرفه در طول این زمان در عین حال او به نظر می رسید آماده به ترک خانه در هر لحظه برای اجرا به پدربزرگ من طرف است. من شروع به ساخت مطمئن شوید که او خوابش برد قبل از من به رختخواب رفت در مورد او زد درب در وسط شب. آن لحظات مانند کسانی که به من فهماند چقدر دردناک این بود که برای خانواده من.

زمانی که من مادر و پدر در گذشت او قادر به هاپ در یک هواپیما به تایوان در عرض سه ساعت از این خبر. این زمان در اطراف, 19 اعضاي خانواده پراکنده در سراسر آمریکا و اروپا بودند و از جان گذشته به حرکت می کند – اما نمی توانستم.

اجتناب ناپذیر به روز رسانی در آمد آوریل 25, زمانی که پدر بزرگ من یک 91-سال-پیرمرد به سختی و با هر موجود شرایط گذشت از coronavirus.

در بسیاری از خانواده من خوش شانس است. مادر بزرگ من آزمایش منفی من عمو و عمه قرارداد نسبتا خفیف مورد ویروس و بیمارستان رفت و تا به حال در دسترس بهداشت و درمان کارگران آزمایش و هواکش. وجود سردخانه و خانه های مراسم تشییع جنازه به نوبه خود به زمانی که پدر بزرگ من گذشت و ما حتی قادر به زندگی می کنند جریان خود هولوکاست. من می دانم که این تجملات دور از دسترس هستند که به دیگران مبارزه با ویروس – کسانی که در مناطقی زندگی می کنند که در آن خود را به بیمارستان morgues و خانه های مراسم تشییع جنازه در ظرفیت.

اما چه لطمه می زند بیشتر با COVID-19 دانستن است که در حالی که من جدا شده و در خانه با پدر و مادر و دو عموزاده پدر بزرگ من صرف چند روز گذشته خود به تنهایی به دلیل او تا به حال به جدا شده در این بیمارستان بیش از حد. دایی من تنها یک طرف خود را زمانی که آنها کشیده ونتیلاتور و به جای خداحافظی همه من را ترک کرده اند پدربزرگ من هستند secondslong فیلم های گرفته شده در یک استریل اتاق بیمارستان.

اثرات COVID-19 متوقف نمی وجود دارد یا نه. این طرح میتوانست بیشتر از زندگی روزمره ما به عنوان آن را به سرقت برده و حتی پدر بزرگ من برنامه پس از مرگ است. او و مادر بزرگ من ازدواج برای بیش از 70 سال می خواستم به خاک سپرده شود در کنار یکدیگر است. اما به جای, من خانواده مجبور شد به قصد سوزاندن او را در مورد بدن خود را هنوز هم عفونی.

من به یاد داشته باشید این لحظات زمانی که من نشسته بی قرار در خانه من در روز “هر آنچه در آن است” قرنطینه. من به یاد داشته باشید پدر بزرگ من دست هر وقت من اسکراب با عصبانیت در خود من و من به چشم پوشی از هر میل از معدن به بیرون بروید زیرا در حالی که من از دست داده است هنوز هم وجود دارد دیگران بی شماری که آسیب پذیر هستند.

پدر بزرگ من بود که به معنای مرگ احاطه شده توسط فرزندان و نوه ها و حتی نوه بزرگ. در عوض او در تلاش برای هر نفس احاطه شده توسط غریبه ها او را نمی دانند.

من به خاطر این که من منتظر به آغوش مادر بزرگ من برای به اشتراک گذاشتن غم و اندوه با خانواده برای برگزاری مراسم تشییع جنازه برای جشن پدربزرگ من و زندگی من یادآوری چقدر واقعی این ویروس است و همچنان ادامه دارد.

پیج هوآ دوم-سال زبان انگلیسی دانشجو از وست ساکرامنتو کالیفرنیا و تئاتر | فیلم | تلویزیون editor for the Daily Bruin.

tinyurlis.gdv.gdv.htu.nuclck.ruulvis.netshrtco.detny.im

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>