ستون از قرنطینه: مشکلات از راه دور زمانی که پایان دادن به اقامت در خانه سفارشات نامشخص است

Coronavirus همه گیر به شدت طرح میتوانست به زندگی در بسیاری از راه های پیش بینی نشده. در UCLA جامعه ما است قابل ملاحظه ای ایران توسط شبیه احساس از دست دادن و سردرگمی و نگرانی بلکه توسط نور امید و چشم انداز است که این بیماری همه گیر آورده به خط مقدم. در “ستون از قرنطینه” Daily Bruin کارکنان و جامعه ارسالی برجسته داستان های شخصی که علامت این بی سابقه لحظه. اگر شما یک قرنطینه داستان برای گفتن, شما می توانید آن را در اینجا و یا ایمیل [email protected].

(Andrea Grigsby/Illustrations Director)
(Andrea <url>/تصاویر مدیر)

تقریبا هر روز از قرنطینه شروع من دیده ام برخی از الگوهای رفتاری یا مقاله conflating جهانی همه گیر زناشویی با اصطکاک.

شما ببینید من یکی به قاضی به عنوان من هرگز ازدواج و نه من تا کنون زندگی می کردند با یکی دیگر از دوست خیالی من در حال رشد – که صرف بیشتر وقت خود را در زیر جدول و پدر من که خوشبختانه نشد.

اما من حدس می زنم من فقط اشتباه گرفته شود. چون از جایی که من نشسته 106 کیلومتر دورتر از دوست پسر من از بیش از یک سال به نظر می رسد ژرف به من که بیشتر زمان صرف شده در این شرکت از یک معشوق است به کمتر رضایت آنها.

این نیست که راه دور است که همه بد – دوست پسر من و من در واقع تبدیل شدن به کارشناسان در آن است. اما اگر توسط برخی از دیوانه نوبت علمی, حوادث, تعامل شد امن تنها تحت جداول مانند دوران کودکی من دوست خیالی, من قطعا می خواهم را انتخاب کنید که گزینه بیش از هیچ تعامل در همه. مصرف آن را حتی بیشتر اگر تنها راه امن برای ارتباط برقرار کردن بود برای دیدار با تحت جداول مدفون در برف در وسط قطب شمال, من می خواهم با آن خوب چون من هنوز هم می خواهم برای دیدن او.

من می خواهم گفت, فاصله بد نیست در همه.

اگر تنها یک جدول تنها مانع در راه ارتباط من – انگار فرسنگ ها دور از میکروب و آسیب پذیر سیستم ایمنی بدن و لس آنجلس دولتی ماندن در خانه که ممکن است در اثر تا ماه جولای و کسی که واقعا می داند که چقدر دیگر.

گفت که “خانه جایی است که قلب” به نظر نمی رسد به حلقه درست برای من چون من در خانه از لحاظ جسمی اما من اینجا هستم نه ذهنی. و روانی اتصال به جایی که من واقعا هستم در حال نازک برگزار شد با هم توسط یک ضعف وای فای روتر و خشک خسته چشم از حد صفحه نمایش زمان است.

ماه گذشته من, ارتباط با دوست پسر من بوده و ریشه در خاطرات هم فراهم پست الکترونیکی حلزون فراوانی از پیام های متنی و امید به یک unconfined آینده. این مسئله در دست است که در پایان نامشخص است برای همه و تلاش در پیش بینی پایان دادن به تنها نتایج در حملات نا امیدی.

این اولین بار نیست رابطه ما رفته است از راه دور. در گذشته وجود داشته است هزاران مایل بین ما در حالی که یکی از ما سفر کرده و صبر کردم. اما چیزی که ساخته شده آن زمان قابل کنترل نیست در این زمان معادله: پایان تاریخ.

آخرین باری که ما رفت و تقریبا دو ماه از هم جدا من شمارش پایین روز – ساعت حتی. جالب اینجاست که گسترش coronavirus بود و در واقع آنچه به پایان رسید این دوره از راه دور در موعد مقرر. من خیلی خوشحال مسلما به صورت کاملا خودخواه, دلایل. اما پنج روز بعد من خاتمه داده شود با من قرارداد مسکن منتقل شد و به خانه برگشت یک بار دیگر پیدا کردن خودم بیش از حد از خود شرکت.

زمانی که مشخص شد این بیماری همه گیر اجازه می دهد تا هیچ چیز به دور بماند.

در حال حاضر من سعی کنید به فکر می کنم در مورد زمان.

تلاش در کمیت زمان از هم جدا به نظر می رسد تنها به بی ارزش ما با هم است. است دو روز یا دو ماه ؟ بهتر است که من نمی دانم. بنابراین من به خودم بگویم باید به آن شده است دیروز هنگامی که ما رفت که پیاده روی در مالیبو. و آن را فقط یک هفته پیش زمانی که ما دیدم که فیلم در مورد بندگان در آن عجیب و غریب مهمانی شام قرار داده است که ما به خواب. و فردا ما در حال رفتن به سعی کنید که جدید رستوران تایلندی است که افتتاح شد.

آنچه که من نمی دانم به من صدمه دیده است.

تماس با من ساده و بی تکلف و یا تاب خورده اما این روشی است که من خودم جلوگیری از گرفتن جاروب کردن نابسامانی های زمان حتی اگر تصویر از آنچه که ما را خورده اند که از رستوران ما “نشده است هنوز” در حال حاضر در رول دوربین. این همه نسبی است, شما می دانید. من فقط نمی خواهد به آن نگاه کنید تا ما شام را تصویب کرده است.

این چیزی است که آن را بسیار آسان تر به حساب آن زمان است که در حال حاضر به گذشت از آن زمان که هنوز به آمده است. من می دانم که من همیشه می توانید به تماشای پیشرفت خود را در حال رشد ریش طریق FaceTime و vicariously از خوردن چیزهایی که او می خواهم به طور معمول طبخ برای من اما دیگر از آن, آن را تا به تخیل من برای پر کردن بقیه از درجه اعتبار ساقط است.

صادقانه آن را بسیار خسته کننده تظاهر غذا سلیقه به خوبی به عنوان آن می کند که من آن را بخورم با او یا که من معده درد از خنده و نه از دست رفته او را. اما من همچنان به انجام آن را به خودم یادآوری می شود خدا را شکر چقدر خوب چیزهایی هستند که ما با هم هستیم.

من خوش شانس هستم که برای نگه داشتن بر روی در ضمن. که و بیشتر دنیوی از جزئیات است که هیچ کس اما دو نفر در عشق را پیدا کنید جالب است. او قرار زیتون در guacamole دیروز. من نمی پوشیدن جوراب امروز برای اولین بار در هفته. پرچین.

بنابراین آیا از من بپرسید که من او را ببیند بعدی و یا چگونه رفتن چیزهایی در ارتباط است. این COVID-19 همه گیر شده و باعث درد و مشکل برای کل جهان — اما آن را در نهایت هیچ می گویند در این امور از قلب من.

سامانتا Dorfan یک سال دوم زیست شناسی دانش آموز از سن دیگو و وبلاگ نویسی کمک کننده برای Daily Bruin.

tinyurlis.gdv.gdv.htclck.ruulvis.net

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>