ستون از قرنطینه: قدرت انعطاف پذیری کلید به مرور پس از همه گیر جهانی به عنوان یک آسیایی آمریکایی

Coronavirus همه گیر به شدت طرح میتوانست به زندگی در بسیاری از راه های پیش بینی نشده. در UCLA جامعه ما است قابل ملاحظه ای ایران توسط شبیه احساس از دست دادن و سردرگمی و نگرانی بلکه توسط نور امید و چشم انداز است که این بیماری همه گیر آورده به خط مقدم. در “ستون از قرنطینه” Daily Bruin کارکنان و جامعه ارسالی برجسته داستان های شخصی که علامت این بی سابقه لحظه. اگر شما یک قرنطینه داستان برای گفتن, شما می توانید آن را از اینجا و یا ایمیل [email protected]

(Andrea <url>/تصاویر مدیر)

نگاهی به در چگونه من مطرح شد در یک خانواده از پدر و مادر مهاجر آنها به طور مداوم به نمایش گذاشته دو ویژگی های کلیدی: قدرت و انعطاف پذیری است.

آن چه به آنها اجازه داد تا به موفقیت جذب به جامعه ای که مردد در مورد اجازه دادن به آنها را در. آن چه موجب تعیین برای تسلط به یک زبان آنها در معرض خود را تا اوایل زندگی. آن چه به آنها شجاعت به ترک خانواده خود و ساخت یک زندگی از زمین تا حدود 7000 مایل دور.

هر چه مشکلات آنها را تا به حال تحمل برای رسیدن به جایی که آنها در حال حاضر آنها به نظر می رسد به سادگی شن و تحمل آن – سرمایه گذاری بیشتر در ارائه یک زندگی راحت برای من و برادر من از برای خود.

قدرت و انعطاف پذیری است. من نمی دانستم که چقدر پدر و مادر من تا به حال شبیه این صفات تا زمانی که آنها نمی شوم.

“فقط سعی کنید آرامش و انجام بهترین خود را به حرکت به یک منطقه امن ترجیحا جایی که افراد بیشتری وجود دارد.” من راننده سرشونو تکون دادن در سکوت به پدر من کلمات او به عنوان ذکر شده در حالات ممکن است به من ارائه شده جهت برای چه باید در مورد هر یک از بازی کردن در واقعیت است.

من برداشت و در مواد غذایی دیگر گرسنه به مادر من منفعلانه زمزمه توافق به پدر من ،

“شاید ما باید به پدر و در همه جا به عنوان محافظ” او به شوخی در ماندارین. با وجود تلاش خود را به روشن خلق و خوی او صورت بیان نمی آینه او نشاط کلمات.

این اولین بار بود که پرده ها تا به حال برداشته به فاش شکننده آسیب پذیری من نمی دانم پدر و مادرم بود. من تا به حال ناخودآگاه قرار داده و آنها را بر روی یک پایه بالاتر من همیشه به دنبال راه هیچ چیز به نظر می رسید غیر ممکن است برای آنها.

هیچ کار بیش از حد به چالش کشیدن هیچ وضعیت خارج از کنترل خود.

من دیدم که پدرم به خانه می آیند در طول سال با کار جدید تبلیغات و من به تحسین چگونه مادر من شد و اعتماد به نفس بیشتری با گذشت هر مکالمه زبان انگلیسی. برای دیدن تمام آثار شدید خود را حل و فصل جایگزین با furrowed ابرو و نگران چشم jolted من با سخت یادآوری است که پدر و مادر من هنوز هم بشر – و فقط به عنوان مستعد ابتلا به من به تجربه ترس است.

خانواده من مانند بسیاری دیگر تلاش شده است برای اقامت تا تاریخ در COVID-19 گیر یک وضعیت است که به نظر می رسد در حال تحول با ساعت. در حال حاضر من رشد کرده استفاده می شود به صدای اخبار وافغان از طریق دیوارهای خانه من. قیچی از “کوروناویروس” و “اجتماعی فاصله” را تبدیل به معادل آن از سفید سر و صدا برای من.

اما پس از اخبار بدان معنی است که آنها شنیده ام گزارش در مورد افزایش حوادث مربوط به کره جنوبی کلامی و فیزیکی آزار و اذیت به دلیل coronavirus.

که چگونه من به پایان رسید تا در میز شام, گوش دادن به پدر و مادر من مبارزه به دستور من در مورد چگونه من باید واکنش نشان می دهند اگر من شد نژادی هدفمند در یک پست-همه گیر جهانی است.

رشد مکالمات در مورد مسابقه بودند هرگز به ارمغان آورد تا در خانواده ما. من متولد و بزرگ شده در دیاموند درست در مرز لس آنجلس است که شامل متراکم آسیایی, جمعیت 54.5%. من رشد کرده ام راحت با احاطه شدن این جمعیتی و انجام این کار به من اجازه لوکس نیست و نیاز به فکر زیاد بودن خواست به عنوان یک هدف برای نژاد پرستی.

است که تا به حال.

در حال حاضر شاهد بودم پدر و مادر من انجام یک بحث خسته کننده بیش از دقیقا چگونه نگران ما باید با توجه به مرور جهان پس از همه گیر به پایان می رسد. در حال حاضر من به عنوان پدر و مادر من در نظر گرفته خرید یک تفنگ به احساس بیشتر محافظت می شود.

ما گیر شد در برزخ; گرفتار خفیف اطمینان است که ما هنوز در یک زندگی متنوع و تحمل جامعه بلکه در مواجهه با ترس معتبر است که آسیایی شده اند و ممکن است به صورت افزایش موارد هدفمند نژادپرستی بدون در نظر گرفتن که در آن زندگی می کنیم و که ما احاطه شده است.

حس کردم که پدر من تا به حال به اندازه کافی از حدس و گمان بیش از چنین آینده ای مبهم و نشان داد با صدای بلند سکوت است که در حال حاضر درنگ در هوا. این بود که اگر ما در انتظار بودند چیزی برای تایید بدترین ترس ما و یا به ما بگویید به نفس آه امداد. آنچه که من تا به حال انتظار نمی رود من پدر را کلمات بعدی.

“من همیشه نگران ایمنی خود را, به خصوص بعد از این,” او گفت:. در محکم صدای او ادامه داد: “اما من می خواهم به شما یادآوری می کنند. سعی کنید اجازه دهید چند برخورد خراب کردن مشخصات خود را در تاریخ بشریت به عنوان یک کل. بهتر است سعی کنید در زندگی با یک باز بودن به جهان به جای به طور مداوم ترس است.”

“ما خوش شانس” مادر من گفت. “من نمی خواهید به اتلاف وقت خود را نگرانی بیش از حد. من مطمئن هستم … نه هر کس غیر منطقی است.”

آیا پدر و مادر من گفت این را به سادگی و تسکین نگرانی های مشترک ما و یا اگر آنها واقعا به معنای آنچه به آنها گفت: من نبود بنابراین مطمئن شوید. من می خواستم به این باور پدر و مادر من بودند به خصوص این موضوع را با همان شجاع خوش بینی آنها نمایش داده می شود تمام زندگی خود را که آنها به سادگی نمی تقلا برای yank پرده عقب و پنهان هر لحظه از ضعف از من است.

آن را به احتمال زیاد خواهد شد در حالی که قبل از من واقعا باید به فکر می کنم دوباره وارد یک پست-همه گیر جهانی به عنوان یک آسیایی آمریکایی. و با وجود اولیه ضربه احساس کردم از دیدن پدر و مادر من در حالت نزدیک به ناتوانی من رشد کرده تنها به قدردانی از آنها بیشتر است. هر چند آنها در برخورد با غیر قابل پیش بینی آینده فقط تا آنجا که من در آنها تلاش برای مانور گفتگو به سمت خوش بینی مصمم به یاد داشته باشید خوب در جهان است.

برای آنها مبارزه برای نگه داشتن یک چشم انداز مثبت ممکن است به طبیعت دوم.

برای من, آن را فقط به یکی دیگر از یادآوری قدرت و انعطاف پذیری است.

ایلین چن سوم-سال علوم سیاسی از وست کووینا کالیفرنیا و نظر و مقاله نویس برای Daily Bruin.

tinyurlis.gdv.gdv.htu.nuclck.ruulvis.net