ستون از قرنطینه: طلاق معمولا به معنای جدایی نیست که نه پدر و مادر می تواند خانه را ترک

Coronavirus همه گیر به شدت طرح میتوانست به زندگی در بسیاری از راه های پیش بینی نشده. در UCLA جامعه ما است قابل ملاحظه ای ایران توسط شبیه احساس از دست دادن و سردرگمی و نگرانی بلکه توسط نور امید و چشم انداز است که این بیماری همه گیر آورده به خط مقدم. در “ستون از قرنطینه” Daily Bruin کارکنان و جامعه ارسالی برجسته داستان های شخصی که علامت این بی سابقه لحظه. اگر شما یک قرنطینه داستان برای گفتن, شما می توانید آن را از اینجا و یا ایمیل [email protected]

(Andrea Grigsby/Illustrations Director)
(Andrea <url>/تصاویر مدیر)

من حدود 9 سال وقتی که مامان من رو دوباره ازدواج کرد.

او ساخته شده من پوشیدن داراي زوائد و بژ ژاکت کش باف پشمی که از من متنفر بود که من در آستانه ورود من “emo” فاز و من ایستاده بود به سمت من با انزال, در حالی که من پدر و مادر جدید برگزار شد دست و خوانده پاکستان.

(Courtesy of Molly Wright)
رایت و مادرش سارا در عروسی او در سال 2008. (حسن نیت ارائه میدهد از مولی رایت)

بعد از آن روز stepdad من برای تمام مفاهیم و اهداف است که پدر در زندگی من است. پس از رشد عادت کرده اند به حضور او ما همه چیز را با هم. ما می خواهم به ما در کافی شاپ های محلی به بحث در مورد عوامل استرس زا در زندگی ما و در درایو برای دیدن چراغ های کریسمس در شهر ما. من حتی امضا ما برای یک پدر و دختر, جوانان, خارج از منزل اردوگاه زیرا من می دانستم که من او را دوست داشت به انجام کارهایی مانند پیاده روی و ماهی. من, اما, بیشتر بود, بی علاقه.

اما هر زمان ما می تواند فشار همراه ما خواهد بود.

هنگامی که آن زمان به خانه می آیند در شروع COVID-19 گیر با خودم می گفتم که حلق آویز کردن با پدر و مادر خواهد بود خوش آمدید از این به طور مداوم گیج کننده کالج, شیوه زندگی است. آن خواهید بود یک کمی فروتنی به معرض پدر و مادر من’ قوانین خانه را به عنوان یک تقریبا 22 ساله فارغ التحصیل کالج, اما شما باید به انجام آنچه شما باید انجام دهید در طول یک بیماری همه گیر.

اما به محض این که من کاهش یافته است من کوچک نقره چمدان در دوران کودکی من در اتاق خواب من می توانم بگویم که خانواده پویا احساس خاموش. برای سال های نزاع بین پدر و مادر من تا به حال تبدیل شدن به امری عادی است اما واضح تنش میان پدر و مادر من احساس غیر طبیعی افزایش این زمان.

اوایل روز در قرنطینه بودند پر از سکوت بی دست و پا. ما همه می خواهم در مورد روز ما تا زمانی که ما reconvened برای شام, که در آن ما می خواهم به نشستن در سکوت اطراف بشقاب مرغ و سالاد در میز شام. پس از آن ما می خواهم به نشستن بر روی پاسیو در سکوت چیزی جز صدای وز وز پشه پر کردن هوا.

یک شب من در مسواک زدن دندان من قبل از خواب وقتی که مامان من به درب حمام. او در آنجا باقی ماند, سکوت, تا زمانی که من در نگاه او و به شوخی پرسید: اگر همه چیز خوب بود.

هنگامی که ما قفل شده است و نگاه او تجمع اشک شروع به سرریز و او پشت سر هم به sobs.

“هیچ چیز نیست خوب,” او گفت:.

من تقریبا هرگز دیده می شود من گریه, گریه مامان, در دو دهه از زندگی است. به عنوان یک مادر تنها برای سال های بسیاری از او سخت بود و هرگز آسیب پذیر است. افکار بیمار و اعضای خانواده از طریق ذهن من زد که من خودم آماده برای بدترین coronavirus مربوط به سناریو.

ما را روی تخت من نشسته و او بلافاصله sagged به شانه من.

“ما در حال گرفتن طلاق,” او گفت: در یک صدای کوچک و آرام به عنوان یک کودک.

اشک من تاری دید اما من لبخند زد promisingly فشردن دست او و گفتن او بارها و بارها که ما می خواهم از این طریق دریافت کنید.

(Courtesy of Molly Wright)
رایت والدین قرائت عهد خود را در مراسم عروسی خود را در سال 2008. (حسن نیت ارائه میدهد از مولی رایت)

من دست و پنجه نرم با نحوه درمان stepdad من پس از آن که قبلا کسی که من می تواند همه چیز را بگویید. درایوهای های طولانی با هم بودند به زودی جایگزین فعال اجتناب تاکتیک های دشوار ساخته توسط فرامین قرنطینه. هر روز ما گوش به اخبار دیگری بود بعد من احساس سرکوبگر محدودیت قادر به ترک خانه خود من در میان یک دم طوفان.

و در پس زمینه ذهن من بود ابری با خزنده افکار مانند “من باید حتی خرید یک فارغ التحصیلی ارسی?” و “به من نگاه کنید دوستان من دوباره؟”

هنگامی که چیزی مانند طلاق سخن گفته است به وجود آن به نظر می رسد طبیعی گام بعدی شروع به جدا کردن. یکی از والدین خواهد شروع به صرف زمان کمتر در خانه و یکی را با دقت بسته تا معشوق وسایل. اما قرنطینه متوقف شد و ما از انجام آن نهایت متوقف شد و ما از آغاز روند شفا.

برخی از شب من غرق شد با نا امیدی به دلیل وجود دارد هیچ چیز مانند “فقط می روم.” من نمی تواند متوقف فکر کردن در مورد از دست دادن زندگی به عنوان من می دانستم که آن – پایان ناگهانی از کالج حرفه ای و به ظاهر با ثبات زندگی خانوادگی.

قرنطینه نشان داد ترک در خانواده پویا من می دانستم که هرگز وجود داشته و نزدیکی ساخته شده آن را غیر ممکن به پچ آنها را. خانواده از هم پاشیده در طول این همه گیر و من بسیاری از مکان برای رفتن – استرس-تسکین پیاده روی در اطراف شهر و قطعا بدون بازگشت به من راحت زندگی دانشگاهی. من تا به حال به طور علنی فرآیند احساسات مملو از اطلاعات در یک فضای آنها بیش از حد ساکنان.

من سعی کردم به نگه داشتن سر سطح چون پدر و مادرم مرا مورد نیاز در روش های مختلف. مادر من به من نیاز به فشار دست خود را زمانی که او بود تاکید کرد و stepdad من مرا مورد نیاز برای حفظ ترک, جوک برای حفظ ظاهر عادی. من نمی توانستم تحمل به تجربه خودم به غم و اندوه عمیق در مورد آخرین آغاز در مدرسه من واقعا و عمیقا به مدت چهار سال در میان آشفتگی ناشی از طلاق پدر و مادرم.

(Courtesy of Molly Wright)
رایت با مادرش سارا (در تصویر) در سال 2019. (حسن نیت ارائه میدهد از مولی رایت)

من می دانم که من خیلی باید خدا را شکر. من احساس می کنم خوش شانس است که همه من می دانم این است که نسبتا امن و سالم در بی رحم زمان و من خوش شانس هستم که من UCLA درجه. من نمی توانم خودم را سرزنش برای پیش بینی coronavirus را طنين انداز عواقب آن در زندگی خانوادگی یا زندگی در مدرسه.

در این زمان هیچ کس در زندگی است که دقیقا به عنوان برنامه ریزی شده. اما این چیزی است که همه ما باید خوب در حال حاضر است.

مولی رایت بود و ارتباط دانشجو از فورت کالینز کلرادو و 2019-2020 وبلاگ نویسی ویرایشگر برای Daily Bruin.

tinyurlis.gdv.gdv.htclck.ruulvis.netshrtco.detny.im

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>